Afkicken van koffie

Ik had altijd al een beetje een cafeïne verslaving. Vrienden, collega’s en klasgenoten keken er niet raar van op als ik zo 3 tot 5 bakken koffie op een dag dronk (niet elke dag hoor), maar sinds het Nieuwjaar probeer ik af te kicken en tot nu toe gaat dat goed.

Koffie is misschien niet super slecht voor je, roken en alcohol zijn slechtere verslavingen, maar van al die grote hoeveelheden cafeïne werd ik nou niet echt energiek, sterker nog ik was vaak moe.
Af en toe had ik letterlijk een cafeïne fix nodig om mij gaande te houden. Maar ik merk dat sinds ik het niet meer drink ik dat steeds minder nodig heb. Ik kan de dag gewoon prima doorkomen op alleen water en thee.

Om helemaal van mijn verslaving af te komen had ik ook even geen suiker producten gegeten en gedronken. Ja oké, suiker zit bijna overall in, maar er is zit een verschil in de hoeveelheid en het drinken van thee met of zonder suiker.
Het is prima te doen, ik mis koffie niet eens zo echt meer, maar restricties zijn nooit echt leuk en stieken denk ik af en toe nog eraan. Ondertussen heeft warme chocolade melk mijn koffie fix een beetje overgenomen. Je moet toch wat bestellen als je gezellig ergens wat warms wil drinken en vaak vind ik de thee dan niet lekker.

Ik had deze week wel een zwak moment en toen had ik een blikje Monster Energy Ripper gekocht. En na meer dan 2 weken zonder cafeïne en suiker sloeg dat dan ook echt in als een bom, mijn eerste echte sugar rush om het maar zo te noemen. Ik heb daarna geen behoeftes gehad om gelijk nog meer te drinken ofzo. Sowieso had ik mij voorgenomen specifiek van koffie af te kicken en niet alle producten met cafeïne erin.

Ik denk wel dat ik de maand haal zonder koffie te drinken en dan zie ik wel wat ik doe.

Hoe gaat het met jullie Nieuwjaars voornemens?

oud en nieuw

Het nieuwe jaar is weer aangebroken en ergens terug in december is mijn blog een jaar oud geworden, al post ik ondertussen veel minder dan vroeger.
2012 was een jaar met veel pech, maar ook veel lessen. Ik wel wat veranderd als persoon en heb duidelijkere doelen voor ogen kwa wat ik wil en ook heb ik leuke nieuwe vrienden & vriendinnen leren kennen.

Nieuw jaar heb ik in London gevierd samen met mijn zus en haar vriend, helaas stonden we niet op de eerste rij bij het vuurwerk omdat het super druk was(denk aan Amsterdam op Koninginnen dag). In plaats van dat stonden wij op Trafalgar square met grote schermen waar het vuurwerk op te volgen was, dansende Japanse meiden en Italianen die 100 keer met ons op de foto wilden (waarom weet ik ook niet). Het was echt super druk en je wist niet of je ergens heen liep of dat de straat voor je compleet afgesloten was. De politie agenten wisten zelf ook niks over de situaties buiten hun gebied.

Wij hadden nog een goede plek op het plein weten te bemachtigen omdat wij al snel doorhadden dat doorlopen naar andere plekken geen nut meer had en langzamerhand kwamen er steeds meer mensen bij, tot dat het compleet vol was.
 ons uitzicht

Wat wij van het vuurwerk zagen, dat boven de gebouwen kwam was echt spectaculair en de sfeer op het plein was erg gezellig! Ik vond het een leuke belevenis! En vindt het stukken beter dan in de buurt kijken naar hoe de buurman zijn geld de lucht in schiet.

Ik kan nou niet zeggen dat ik het nog een keer zou doen, omdat het verblijf tijdens oud&nieuw in London best prijzig is van wat ik hoor (zal ook liggen aan wanneer je boekt), maar wie weet wat de toekomst heeft.

Wat je niet begrijpt

Bewust of onbewust maken we ons er allemaal wel een beetje schuldig aan, mensen beoordelen op problemen die wij niet begrijpen, waar ze zelfs geen controle over hebben.

Ik heb dyslexie, iets waar ik niet voor gekozen heb, iets waar ik mezelf overheen probeer te zetten door extra hard mijn best te doen. Ik leer altijd hard voor toetsen en neem altijd mijn tijd met het schrijven van rapporten voor school, daardoor heb ik gewoon goede cijfers en loop ik goed mee, sterker nog mijn cijfers zijn beter dan die van mensen zonder dyslexie, dus ik laat het mij niet neerhalen.

Ik heb maar 1x echt gebruik gemaakt van de extra tijd die ik krijg op toetsten omdat ik dyslexie heb en dat was nog voor mijn examen wiskunde, dus ik kan nou niet echt zeggen dat ik die extra tijd door mijn dyslexie nodig had.

Maar toch hoorde ik vaak, “oh wat heb jij een geluk dat je extra tijd mag hebben. Dat zou ik ook wel willen.” Uh, ik gebruik die extra tijd niet en ik hier nou niet bewust voor gekozen. Ik heb op mijn HBO opleiding ook al eens gehad dat mensen mijn werk in mijn groepjes mijn werk nog even extra wilde lezen om te controleren op spelfouten, ik heb ook wel eens gehoord “Nou jij mag dus echt de editor niet zijn als je dyslexie heb” achteraf bleek dat de spelling van de persoon die dat zei 100x slechter was dan die van mij.

Ondanks dat ik mijn best heb gedaan om mijn dyslexie te overwinnen krijg ik er alsnog kritiek op.
Dyslexie was maar een voorbeeld, maar dit zulke vooroordelen gelden voor velen dingen.
Wat ook populair is tegenwoordig is kritiek geven op mensen met anorexia en eetstoornissen. Alsof dat iets is waar ze bewust voor gekozen hebben, ja dat is dan wel iets wat met tijd te genezen is, maar het is geen bewuste keuze. En de lijst gaat maar door.

Ik maak mij er ook schuldig van, het is niet anders. Vaak heb je het niet eens door.

Wimbledon

Het is geen geheim dat ik van tennis hou. Het is mijn favoriete sport (eigenlijk de enige sport die ik leuk vindt). Dus dan zal je denken dat ik nou dat ik in London woon, maar al te graag naar Wimbledon wil. Nou Eigenlijk is Wimbledon mijn minst favorieten Grandslam, al dat traditionele gedoe en dat alle spelers in wit moeten spelen dat trekt mij niet zo aan, maar toch ben ik langs Wimbledon geweest en het was tof!

Mijn bezoek aan Wimbledon stadium bestond uit twee delen, het museum, wat niet zo erg groot was, maar waar wel duidelijk veel werk in gestoken was en de tour door het hele gebied heen.

Het museum vertelde over het ontstaan van tennis, wat allemaal begin in de buurt van Wimbledon en zo kan je ook langzaam hoe de sport zichzelf ontwikkeld heeft.

De tour was ook interessant en het gaf mij een blik op wat ik altijd op TV zie, want ik ga echt niet het geld neerleggen om naar een wedstrijd hier te gaan.

Mijn bezoek aan Wimbledon was leuk, maar persoonlijk zou ik het alleen aanraden als je echt fan ben van tennis en als je de tijd heb hier in London, want Wimbledon ligt echt in de middle of nowhere!

Forward Unto Dawn

Webseries zijn niks nieuws, je hebt er al een aantal, van kleinschalige producties die 1 of 2 mensen met hun Iphone gefilmd hebben, tot grotere producties met een hele cast, zoals The guild.
Tegenwoordig spelen bedrijven ook in op webseries om hun producten te promoten, zo hebben meerdere TV series tegenwoordig ook een webserie, die je alvast moet opwarmen voor het nieuwe seizoen van de serie begint.

Voor de launch van Halo 4 heeft 343 industries de webserie Forward Unto Dawn tot leven geroepen en waar ik eerst geloofde dat een Halo film nooit iets goeds kan zijn, ben ik nu volledig overtuigd dat het mogelijk is.

Forward Unto Dawn heeft 5 afleveringen (waarvan nu 3 uit zijn), elke aflevering begint kort met het lot van het hoofdpersonage van het spel reeks na de gebeurtenissen van Halo 3, maar voor het grootste deel speelt de serie zich af nog jaren voor het begin van het eerste spel en het volgt het leven van een groep rekruten die trainen om mariniers te worden. Ze zijn niet zuinig geweest met het budget van de serie en de special effects zijn erg goed en het acteer werk is ook niet slecht.

Of je nou van bent van de spelreeks of niet, Forward Unto Dawn is het waard om te kijken.

Hier Is Aflevering 1

En omdat ik er 1 heb en hem zelf niet ga gebruiken, als Iemand een code wil voor een Xbox Live avatar van Master Chief, stuur een Email naar: irvingsimaginarium@gmail.com first come first serve :p

50 shades of matigheid

Na alle hype heb ik ook maar 50 shades of grey gekocht, ik was benieuwd en een week later had ik hem al weer uit, niet eens omdat ik het een heel goed of spannend boek vond, want dat was het niet. Maar het leest wel makkelijk weg.

De schrijfstijl is maakt het boek makkelijk leesbaar en het verhaal lijn is zo simpel dat je je verstand op nul kan zetten, tenslotte wordt het hele boek gezien door de ogen van iemand die haar verstand op nul heeft.

Er valt niet echt veel te vertellen over het boek, het gaat over het liefdes leven van 2 karakters, 1 die heel simpel is en een ander met ziekelijke trekjes en een geheimzinnige donkere geschiedenis die mij weinig kan schelen.

De seks, waar het boek om draait, wordt wel een grote details verteld en dat doet de auteur echt goed, ik had het wel iets meer “fucked up” verwacht en ik heb al is ziekelijkere seks gelezen in een boek (en dat boek draaide niet om seks), misschien dat de andere twee boeken in de reeks toch nog een stapje verder gaan.

Een fantastische review is dit niet, want eerlijk gezegd zou ik verder niet weten wat ik moet vertellen over dit boek. Het was matig, ik vond het niet slecht, maar ik hoef het ook nooit meer te herlezen. Ik heb deel twee al gekocht (tegelijk met deel één), maar ik ga toch eerst een ander boek lezen dat ik nog heb liggen, want de drang om gelijk aan het vervolg te beginnen is er niet.

Pannenkoeken tijd en andere teleurstellingen

Het is bijna een gimmick geworden op het werk. Ik wil iets doen wat in Nederland normaal is en er dan achterkomen dat het in Engeland niet zo is, of anders is en dan tegen mijn collega’s met een diepe zucht zeggen “I’m so dissapointed in this country”

Laatst was ik met collega’s naar de markt en dan niet zo’n markt waar je je dagelijkse boodschappen doet, maar een markt vol etenskraampjes voor alle werklui die hun pauze vieren en ze hebben ook boeken kraampjes daar, waarom weet ik niet.

Natuurlijk is zo’n markt rijk aan keuze voor ieder wat, “Though I’m not sure you’ll like anything from there since your so picky” grapt mijn collega dan, oké toegegeven ik heb een geraffineerde smaak.

Uiteindelijk besloot ik maar een Turkse pizza te halen, ik had wel zin in Turks, een Turkse pizza met kip, “That’s 5 pounds please” oke, in Nederland krijg je een kapsalon voor die prijs, maar goed, de lunches zijn super duur hier en nou dat was gelijk de duurste en ook slechtste Turkse pizza die ik ooit gegeten had.

Nog zo’n teleurstelling is dat ze hier dus maar één keer in het jaar pannenkoeken eten blijkbaar. Dan vraag je in de winkel waar de pannenkoeken mix staat en wordt je aangekeken alsof je vraagt waar de magische bonen staan en dan krijg je heel verward te horen “We only sell that during pancake time” pardon? pancake time? sinds wanneer zijn pannenkoeken verbonden aan een bepaald seizoen? wat nog erger is, toen ik mijn Britse huisgenoot vroeg wanneer pancake time was, bleek het ook nog maar 1 dag in het jaar te zijn… 1 dag per jaar pannenkoeken? nou echt niet!

Nou zullen er vast ook wel goeie Engelse maaltijden zijn, ik at in Nederland altijd wel geïmporteerde steakpies, heeeeerlijk! Heb er hier alleen nog kleine gegeten en die smaakte naar de prijs, want ja, als je goedkoop eten koopt kan je ook niet hopen dat het erg lekker smaakt, dus voor nu ben ik nog niet echt onder de indruk Engeland!

Lunch cultuur

Lunch de 2e maaltijd van de dag, vaak iets indrukwekkender dan het ontbijt en minder indrukwekkend dan het avondeten, het is wat je er zelf van maakt.

Nou ben ik zo iemand die gewoon ze brood van huis meeneemt, tenslotte is het eten hier echt heel duur. Dus elke dag uitlunchen zit er niet in gewoon, zelfs als ik het geld wel had zou het die prijs niet waard zijn.
Mijn collega’s en de andere mensen die hier op kantoor rondlopen doen dat wel allemaal. Na 12.00 wordt ik constant blootgesteld aan verschillende geuren van lekkernijen die van de bureaus naast mij komen en mijn directe collega’s die ik met allemaal lekkere maaltijden zie verschijnen.
Hoeveel wilskracht ik ook heb, hoe gedisciplineerd ik ook wel ben, dan breek ik. dus 1 keer in de week ga ik ook gewoon voor een dure lunch, ja zo zwak ben ik dan wel.

Vorige week was dat bij subway, wat waarschijnlijk de goedkoopste winkel voor echte lunches is en deze week bij Pret A Manger. Ik kan nou niet echt een specifieke beschrijving bedenken die ik aan Pret zou koppelen, volgens mij verkopen ze gewoon eten dat van natuurlijke dingen gemaakt is.

Soms koop ik ook nog wat bij de Tesco of Sainsbury, gewoon goedkoop uit de supermarkt, maar dat doe ik alleen als ik na mijn zelf gebrachte lunch nog honger heb. waarschijnlijk ben ik per week bijna evenveel geld kwijt aan lunch als aan avond eten.

Het is niet makkelijk om te werken in een bedrijf met een echte lunch cultuur.

*foto is van mijn te dure tosti en smoothie.

Hoi, ik versta ook Nederlands

Nederlanders, we zijn overall, net een plaag.
Naar welk land je ook gaat, je komt wel een Nederlander tegen, die meestal dan ook nog ongegeneerd in het Nederlands praten over de lokale bevolking of gewoon een privé gesprek houden, “oh dat verstaan die buitenlanders toch niet” ja, maar ik wel.

Ik ben al paar keer Nederlanders tegengekomen in London, dan kan ik heel gezellig doen en zeggen, “hey nog meer Nederlanders!”of ik kan mijn mond houden en hopen dat ze over mij beginnen te praten om dan mijn kennis van de Nederlandse taal te tonen.

Laatst zat ik gewoon in een winkel rond te kijken, want geld om iets te kopen heb ik als arme student nou ook niet, dus het bleef echt bij rondkijken en huppa! ik kom een stel oudere Nederlandse vrouwen tegen, die een heel gesprek hadden over seks en dan niet op de gewone huis, tuin en keuken manier (nou is in de tuin misschien ook niet zo normaal), maar met voorwerpen en zo en dan heb ik het ook niet over normale voorwerpen, nee ik bespaar jullie die details.

Ze waren zo in het gesprek dat ze ook niet eens doorhadden dat ik erom moest lachen, ja ik moest lachen om een gesprek over seks, ik ben een kleuter. Ik heb wel spijt dat ik ze niet heel bot een vraag had gesteld over hun gesprek om hun zo ongemakkelijk te maken, ja dat klinkt een beetje gemeen, maar als nog :p

Als je is in het buitenland op vakantie bent en denkt, ik ga even een privé gesprek voeren zonder dat iemand het verstaat, pas op! Nederlanders zijn overall!

drama na de eerste set

heb lang niks geblogged, London is erg hectisch nog, heb veel problemen met kamers dus ben nog steeds bezig met settelen, heb ook geen zin daarover te bloggen, maar wel over de dramatische maandag avond die ik deze week had.

Maandag was de Finale van de US Open en Groot Brittannië’s Murray zat er in en het gevoel dat dit eindelijk zijn Grand Slam werd hing hoog in de lucht. dus dit wou ik zien!

nog nieuw in de stad kende ik nog geen echte sport pubs waar ik de wedstrijd kon zien, Dilemma! na echt een uur random rond gelopen te hebben herinnerde ik mij opeens dat ik een paar dagen terug langs een pub was gelopen waar ik de US open zag, hup de metro in en naar die pub!

uiteindelijk kwam ik bij een andere pub uit, Belushi’s een pub met in de kelder nog een club en een gezellige sfeer en nog belangrijker op dat moment, meerdere schermen die de wedstrijd toonde en ik was net op tijd binnen! er waren geen losse tafels meer vrij dus ik schoof maar gezellig bij wat vreemde aan, tot hun verbazing, ja sorry ga echt niet de hele nacht staan.

toen hun waren weggegaan kwam er iemand naast mij zitten, een aardige Canadees die ook de wedstrijd wilde zien. het is mij eerlijk waar nog steeds niet duidelijk of hij gewoon een sociaal en vriendelijk was, of dat hij toch probeerde met mij te flirten, want het kwam wel een beetje zo over en hij klonk ook een beetje zo. nou val ik zelf niet op mannen, maar goed hij was wel knap dus ik voel me wel een beetje vereerd.

na de lange en spannende eerste set gevuld met mooie rallies en mensen die op de achtergrond in de bar karaoke aan het zingen waren, moest mijn Canadese tafel partner helaas weg, hij moest de volgende ochtend alweer terugvliegen. toch wel jammer, whatever hij van mij wou, hij was wel aardig en ken heel weinig mensen hier, het was gezellig.

een paar minuten nadat hij vertrokken was merkte ik opeens dat hij zijn vlucht papieren voor de volgende dag had achter gelaten, KUT! ik pak die papieren en ren de deur uit, nergens te bekennen, de bouncer bood ook niet veel hulp. dus ik ging die papieren na voor een telefoon nummer, niks wel een naam, dus ik ga snel op facebook (gelukkig had de bar gratis wifi) en zoek hem daar op, gevonden! ik stuur hem een message dat ik zijn papieren bij de balie achterlaat.

heb nog steeds geen bericht teruggehad, ik hoop dat ie ze vlucht alsnog gehaald had, ik heb gedaan wat ik kon. wat een drama, heb door dat gedoe de helft van de tweede set gemist, ben nog even gebleven en ben toen maar weggegaan, omdat ik anders als een zombie op het werk zou komen.